در نظر اول این خانه که کارشرکت EASTERN
در ژاپن است، بسیار شبیه کار های معماران معاصر ژاپنی، به خصوص تادائو
آندوست، معمارانی که سعی میکردند تا علاوه بر پایبند بودن به اصول معماری
مدرن و بهره گیری از تکنولوژی های روز معماری، به نوعی روح شرقی را نیز در
کار هایشان بدمند. گرچه شاید تعریف کردن یک روحیه و هویت خاص برای این آثار
با تعریف هنر مدرن کمی ناسازگار باشد، ولی تجربیاتی که از این آثار پدید
آمد، تجربیاتی بود که مثلا” در ایران بسیار کم دیده میشود. معمولا” کارهایی
که با نگاه به هویت ایرانی و ( به صورت عام ) عرفان شرقی در کشور ما صورت
میگیرد، دچار افراط یا تفریطی واضح و مشخص میشوند که اثر را به کل از این
نظر نابود میکند. گویی نمیتوان به جز با گذاردن سر ستون های هخامنشی با
گنبد ها و قوس ها، اثری خلق کرد که ایرانی باشد …
دو طراح این شرکت، Anna Nakamura و
Taiyo Jinno ، طرح این خانه
در کیوتوی ژاپن را بر اساس جایگیری روزنه ها در مکانهایی تعریف شده داده
اند، به طوری که همانند کارهای آندو باریکه های نور، تاثیر شگرفی در روحیه ی
فضا میگذارد. خانه در بخش مسکونی و قدیمی، در مرکز شهر کیوتو قرار گرفته
است. نمای غربی بنا روبروی یک خیابان نسبتا” شلوغ، و پشت بنا در مجاورت
ساختمان هایی با ارتفاع ۴۵ متر قرار گرفته است.
معمار، این خانه مینیمال را برای یک خانواده ی ژاپنی طراحی کرده است؛
اما نکته ی مهم دیگر در طراحی آن شغل پدر این خانواده بوده که وظیفه ی
طراحی نقوش برای لباس های سنتی ژاپنی را بر عهده دارد. این خانه ی دو طبقه
با ساختاری یکپارچه از بتن، مساحتی در حدود ۱۴۰ متر مربع دارد. قسمت همکف
بنا، شامل فروشگاهی کوچک که راه مجزایی برای دسترسی به آن در نظر گرفته شده
و یک پارکینگ نسبتا” بزرگ است. ورودی اصلی برای ساکنین از راهی دیگر و در
قسمت جلویی بنا قرار دارد.
سه بخش مهم خانه – نشیمن، اتاق کار و اتاق خواب – توسط void هایی از هم
جا شده اند؛ البته ب هر قسمت از انها میتوان از طریق بخش های داخلی هم
دسترسی پیدا کرد. این وید ها به خوبی میتوانند طبیعت و نور محیط خارج را به
داخل خانه بیاورند ( ر.ج به وید خانه ی آزومای آندو )
